เป็นไงบ้างแก
ยังสบายดี อยู่ดีกินดีหรือป่าว
กินเยอะๆจะได้มีแรงฝึกงาน

สำหรับทางนี้ก้อดี ได้ความรู้เยอะดี

ได้ตรวจครรภ์เอง ต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นท่าอะไร ก้อมีถูกด่าบ้างแต่ก้อสอนเราให้เราได้อ่ะ

ตั้งใจฝึกน่ะ ไปล่ะ งานเยอะอ่ะ

ยากหนะไม่กลัวหรอก ชอบอารายที่โหดๆอะแล้วเราจะได้ อยากได้สิ่งี่ไม่เคยได้เหนื่อยก้อตามแหละเอื้อย เพราะมันไปทำกับคนจะมาทำพอแล้วไม่ได้ ทำห้องคอลดก้อโหดเอื้อยต้องทำเองทุกอย่าง ซึ่งเราไม่เคยทำเลย แกใจดีแต่ด่าเก่ง คนที่สบายก้อจะไม่ชอบแต่หนูชอบดีอะ เดินทั้งวันเลย มันต้องเร็ว เค้ามีมาตรฐานจริงๆ เค้าสอนสามสิบสี่คน เค้าเอานิสิตเราเข้าหนึ่งต่อสี่อะ เวรบ่ายเวรดึกห้ามออกไปกินข้าว ให้ซื้อมากินที่วอร์ดเอง

ก็เรื่อยๆ ตามประสาคนโสด

วันนั้นโทรไปหาสามมาอ่ะ
เป็นผู้หญิงรับ บอกไม่มีสาม

แกรแอบเปลี่ยนเบอร์หนีไครึป่าว

ถ้าเยอะมากก็ปันมาทางนี้มั้งนะ ต้องการอยู่

คริๆ

แล้วตอนนี้ฝึกงานอยู่ไหน


เห็นจะฝึกที่ห้องคลอดใช่ป่ะ


น้าเค้ากลับมาแล้วนะ

เจ้สาม ยังมีชีวิตอยู่มั้ย ตอบด้วยๆ

สาม ตอนนี้ฝึกงานอยู๋ไหนเนี่ย

ทำไรอยู๋

เจ้ สาม เมื่อวานเราก็ไปวังหลังมา เสียดายอยู่เลยน่าจะโทรหาเผื่อเจ้ว่างจะได้เจอกันหน่อย



เจ้พักแถวไหนง่ะ เค้าว่างๆจะได้แวะไปหา


แล้วฝึกงานเวลาไหนหรอ ขึ้นเวร เช้า บ่าย ดึก ป่ะ


อยากเจอจังแต่เค้าจะว่างก็ช่วงเสาร์อาทิตย์โน่นแนะเพราะอาทิตย์นี้ก็มิดเทอม


พ-ศ ก็ไป รพ.เจริญกรุงฯ จัน อังคารก็เรียน

แล้วสามฝึกนานแค่ไหน ฝึกถึงวันไหนจ้ะ



คิดถึงๆ อยากเจอๆ

คุณสาม เครื่องคิดเลขนะเมื่อไหร่จะได้คร้า

นู๋ไปฝึกงานทางโน้นเป็นไงบ้าง

เล่าให้ฟังหน่อย
ตั้งใจฝึกนะ


สู้ๆ มิสสสสสสสสสสส

จะจบแล้ว



ใจหายเนาะ

กูทำงานด้วยเรียนด้วย ครบ มึงจบตอนไหนวะ กูจะไปรับปริญญามึง ไม่ใช่อะไรหรอกกูจะไปผลาญ 555+

สาม มาฝึกงานตอนไหนจ้ะ

มายัง...


ถ้ามาแวะมาเที่ยวหาเค้าบ้างนะจ้ะ


คิดถึงๆ

สำบายดีบ่ 5+++ ขาดการติดต่อ

นู๋ พร้อมยัง
สอบ 9 โมงนะ

เมื่อวันนั้น………………
วันที่มี มึง กู กู มึง มึง กู กู มึง นับดูก็เยอะอยู่
แต่ยังไงจะกี่คน มันก็คือ เรา อยู่ดี จริงมะ
เราไหนน่ะเหรอ ก็เราลูกเขียวเหลืองไง
เมื่อมองกลับไปรู้สึกอยากย้อนเวลากลับไปที่ตรงนั้นอีกเสมอ
เพราะที่แห่งนั้นล้วนแล้วแต่มีความทรงจำดีๆ
ยังจำกันได้มั๊ย ตอนเรียนมอปลาย อยากกันจังนะ อยากเรียนมหา’ลัยเนี่ย
เป็นไงล่ะ พอเรียนได้ยังไม่ถึงเทอมก็บ่นกัน
โอ๊ยยยยยยยยยยยย อยากกลับไปเรียนมอปลายจัง
เป็นกันทุ๊กคน…………………..

มาถึงวันนี้……………………………..
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลา สี่ปีได้แล้วมั้ง
ซึ่งในวันนั้นเราทุกคนต่างพากันแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองที่ตัวเองได้เลือกไว้
บางคนก็ดีหน่อยได้อยู่ใกล้บ้าน ใกล้เพื่อน แต่บางคนก็อยู่ไกล
บางคนเจอกันอยู่บ่อยๆ แต่บางคนตั้งแต่จบมายังไม่ได้เจอกันเรยก็มี
แต่ถึงยังไงความเป็นเพื่อนมันก็ยังไม่เคยจางหายไป
ถึงแม้ในบางครั้งมันอาจจะลบเลือนไป แต่เราทุกคนรู้ว่ามันไม่ได้หายไปมันยังมีอยู่
ในชีวิตมหาลัยก็มีโลกอีกแบบนึง ที่ทำให้เราได้เรียนรู้หลายๆอย่างนอกจากการเรียนหนังสือแล้ว
ก็ยังมีเพื่อนใหม่ มีสังคมใหม่ให้เราได้เรียนรู้เหมือนกัน
ให้พวกเราได้ต่อสู้กันไป
และในวันนี้ยุ้ยอยากจะบอกเพื่อนๆทุกคนว่า
กุจบแระนะ พวกมึงก็รีบๆกันหน่อย กูรอดูพวกมึงอยู่นะ
(อันนี้ไม่ได้สร้างความกดดันให้ใครนะ อิอิ)
รอไปรับปริญญาพวกมึงอยู่นะ
แต่งานกุใครไม่มากุจะวีน เพราะในวันนั้นกุจะเช็คชื่อทุกคน
ตั้งแต่โกศล ทัศวัช…..ไล่ไปจนถึง อภิวัล กันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆๆๆ
(วันไหนจะแจ้งอีกทีว่ะ เพราะกุก็ยังไม่รู้เหมือนกัน)
แต่ยังไงก็ยังจะเป็นกะลังใจให้ทุกคนนะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆ
ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันเสมอนะ

ส่วนวันพรุ่งนี้…………
วันพรุ่งนี้มัน คือ อนาคต ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะเป็นยังไง
ไม่มีใครรู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
เพราะฉะนั้นแล้ว อยากให้พวกเราทุกคน
รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย อิอิ เกี่ยวมะเนี่ย
ทำสิ่งที่มีอยู่ สิ่งที่เป็นอยู่ ให้ดีที่สุด
อาจไม่ต้องดีขึ้นมาก แต่อย่าให้มันเลวร้ายลงก็พอ
ไม่ว่าจะวันนั้น วันนี้ วันพรุ่งนี้ หรือวันไหนๆ
พวกเราทุกคนก็จะยังเป็นเพื่อนกันเสมอและตลอดไป

เอื้อยยามได๋จะพาน้องไปทะเลค่ะ

ลดหุ่นได้ที่ยังค่ะ

ป๊ะเถ๊อะ..5555

คิดถึงนะมึง