ข้อความตอนหนึ่งในคัมภีร์ฉันทศาสตร์ แพทยศาสตร์สงเคราะห์กล่าวไว้ว่า..

๕ เป็นแพทย์ไม่รู้ใน คัมภีร์ไสย์ท่านบรรจง
รู้แต่ยามาอ่าองค์ รักษาไข้ไม่เข็ดขาม
๖ บางหมอก็กล่าวคำ มุสาซ้ำกระหน่ำความ
ยกตนว่าตนงาม ประเสริฐยิ่งในการยา

๑๒ บ้างถือว่าตนเฒ่า เป็นหมอเก่าชำนาญดี
รู้ยาไม่รู้ที  รักษาได้ก็ชื่นบาน
๑๓แก่กายไม่แก่รู้ ประมาทผู้อุดมญาณ
แม้เด็กเป็นเด็กชาญ  ไม่ควรหมิ่นประมาทใจ

๓๒ วิตักโกนั้นบทหนึ่ง ให้ตัดซึ่งวิตักกา
พยาบาทวิหิงสา  กามราคในสันดาน
๓๓ วิจาโรให้พินิจ  จะทำผิดฤาชอบกาล
ดูโรคกับยาญาณ  ให้ต้องกันจะพลันหาย

ตัวบาปทั้ง 14 ประการ ที่ปรากฏในคัมภีร์ฉันทศาสตร์ฯ ได้แก่

๑.ตัวโลภ - โลภะ
๒.ตัวมารยา - มารยา
๓.ตัวขี้โมโห - โทโส
๔.ตัวหลง - โมหะ
๕.ตัวความต้องการ - กาเม
๖.ตัวพยาบาท - พยาบาท
๗.ตัวคลางแคลงใจ - วิจิกิจฉา
๘.ตัวความประหม่า - อุทธัจ
๙.ตัวง่วงหาวนอน - ซบเซา
๑๐.ตัวอวดดี - ทิฎฐิ
๑๑.ตัวลังเลใจ - วิตักโก
๑๒.ตัวเบียดเบียน - พยาบาทวิหิงสา
๑๓.ตัวไม่เกรงกลัวบาป - อโนตัปปัง

๑๔.ตัวรังเกียจผู้อื่น - รังเกียจ

ครูโหรโบราณห้ามไว้ว่า...

1. ไม่ให้ทำนายทายทักดวงที่เจ้าชะตาไม่ได้ขอให้ทำนาย
2. ไม่ให้ทำนายว่าคนจะตาย
3. ไม่ให้ทำนายว่าจะเลิกกัน
4. ไม่ให้ทำนายทายทักดวงเด็กเพิ่งเกิด
5. ไม่ให้ทำนายดวงพระ
6. การทำนายดวงบ้านเมืองจะทำเมื่อผู้มีหน้าที่ขอให้ทำนาย

จรรยาบรรณโหร

1. ต้องพยากรณ์โดยปราศจาก โลภะ โทสะ โมหะ คือไม่ให้พยากรณ์ไปโดยความโลภในลาภสักการะ หรือพยากรณ์ไปด้วยความโกรธ หรือด้วยความหลงเข้าใจผิด อะไรที่ไม่แน่ใจไม่ควรพยากรณ์

2. ต้องพยากรณ์โดยปราศจากอคติ คือต้องไม่มีความลำเอียงในการพยากรณ์

3. ต้องพยากรณ์โดยปราศจากความกลัว คือไม่ต้องเกรงกลัวบารมีใครในการพยากรณ์ หรือเกรงใจไม่กล้าบอกความจริง

4. ควรพยากรณ์โดยเฉพาะตัวต่อตัว การพยากรณ์ต่อหน้าบุคคลหลายคนทำให้โหรไม่กล้าระบุให้ชัดเจน

5. ไม่ควรพยากรณ์สำหรับผู้ที่ไม่ทราบเวลาเกิดแน่นอน จะเป็นการทำให้การพยากรณ์ผิดหมด

6. ไม่ควรหาโอกาสเอาผลประโยชน์จากเจ้าชะตา กรณีที่เจ้าชะตากำลังดวงไม่ดีมีเคราะห์ร้าย

7. ไม่ควรโฆษณาตนเองในขณะพยากรณ์

8. ไม่ควรทับถมการพยากรณ์ของของโหรคนอื่น

9. ควรพยากรณ์ให้ตรงจุดไม่ปิดบังอำพราง

10. ควรระมัดระวังถ้อยคำที่ใช้พยากรณ์ ในการพยากรณ์ดวงชะตาควรใช้ถ้อยคำที่สุภาพ ไม่ควรกล่าวผรุสวาท และอย่าพยายามซักถามก้าวก่ายในเรื่องส่วนตัวของเจ้าชะตามากเกินไป

11. ต้องรักษาความลับของผู้มาให้พยากรณ์ เช่นเดียวกับแพทย์ต้องรักษาความลับของคนไข้

"มัน" ยังไม่ยอมจบ?

ได้ ฉันก็ไม่จบบ้างก็ได้(วะ)

มันน่าจะได้รู้ว่า ไอ้สิ่งที่มันเรียกว่าก้าวร้าว เป็นแค่เศษเสี้ยวของความก้าวร้าวที่ฉันมี

ฉันอยากเห็นมันกระอักเลือด ทรมานอยู่แทบเท้า อยากให้กระดูกทั่วร่างมันป่นเป็นผง ให้มันสำรอกเครื่องในออกมาทางปาก ให้เลือดไหลออกมาทุกรูขุมขน อยากเห็นเลื่อยไฟฟ้าแยงเข้าไปทางหู ปั่นสมองมันให้เละ อยากเห็นมันควักลูกตา ดึงลิ้นตัวเองออกมาแล้วเอาเคาเตอร์เพนทา เมทิลแอลกอฮอล์เข้มข้นราดซ้ำ ตามด้วยหยอดโซดาไฟลงไปในหลอดลม... ฯลฯ

สำหรับรุ่นพี่ท. และภ. สองตัวที่หาเรื่องฉันในวันนั้น คนอย่างพวกแก ก็จงดีแต่ประจบไปทั้งชาติเถอะ หากคิดว่าตัวดีแล้วจึงมาตำหนิคนอื่นก็เชิญตามสบาย ฉันบอกไม่ได้หรอกว่าฉันดีกว่าแกหรือเปล่า แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่สก๊อย ไม่แวนซ์เหมือนแก และแกก็แล้วกัน

ฉันขอสาปแช่งให้ทั้งสามนั้นพบแต่ความหายนะในทุกชาติภพ เกิดชาติหน้าฉันใดขออย่าแม้เฉียดกรายเหยียบบนผืนดินเดียวกัน กับอีกคนหนึ่ง ที่เอาวิชาโหรมาหลอกด่าฉัน ด้วยความที่ฉันยังมีความเคารพอยู่บ้าง ฉันจึงจะพูดเพียงว่า "วิชาของคุณ เสื่อมตั้งแต่คุณเลือกที่จะทำนายดวงโดยไม่คะเนน้ำใจคน"

ไม่มีอะไร ก็แค่พิมพ์ไว้เฉยๆ
คนอื่นจะได้ไม่ต้องสยองกับแววตาคุ้มดีคุ้มร้ายของฉันเวลามองไปทางซ้ายมือ