ประเด็นจึงอยู่ที่ว่า พระพุทธศาสนาคือวาทกรรมหนึ่ง ที่บอกว่าโลกนี้ไม่มีวาทกรรม (Discourse of no discourse) หรือเป็นหลักของความไร้วาทกรรม (No Discourse) หรือเป็นเพียงนิยายปรัมปรา (Fiction)
หรือเป็นการบอกบ่งว่าตีความหมายให้พระพุทธศาสนาเป็นความคิดวาทกรรมนั้นเป็นความงมงายไร้สาระอีกชนิดหนึ่ง? (Fucking Discourse cannot compare with pragmatic solution in the natural position)